Ινστιτούτο Εκπαίδευσης & Επιμόρφωσης Μελών Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας Α.Ε.

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ... ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ "ΜΕΤΑ-ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ" / Του Ευάγγελου Λυρούδια

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Τετάρτη, 09 Νοεμβρίου 2011 15:05

Κρύος και φρικτός τίτλος τα “πετρινα χρόνια”, είναι όμως αντιπροσωπευτικός. Εισβολείς χωρίς αντίσταση, χωρίς έρμα και αξίες ακολούθησαν το ένστικτο της αρπαγής, μέσα στα σπίτια, πόσο μάλλον στον τόπο. Το ένστικτο του κακού ενοικιαστή. Ο τόπος πρέπει επειγόντως να αποκτήσει μόνιμους κατοίκους.

Τα “πέτρινα χρόνια” ειναι μια ταινία - αγιογραφία στην πορεία της μετεμφυλιακής Ελλάδας όπου περιγράφονται οι δυσκολίες της Ελληνικής Αριστεράς. Με αφορμή μια προσωπική ιστορία δύο καταδιωγμένων νέων από την εξουσία, ο σκηνοθέτης Π. Βούλγαρης εικονογραφεί την ελληνική κοινωνία κατά τη διάρκεια των Πέτρινων Χρόνων (1954-1974) της Ελλάδας.
Αυτά τα “πέτρινα χρόνια” κληρονόμησαν και καλλιέργησαν στους Έλληνες την φοβία, πρόδρομο του ωχαδερφισμού και της εθνικής κουτοπονηριάς, που αποτέλεσε τη μέθοδο πλέον της επιβίωσης. Θεωρήθηκε σοφό το να αποφεύγεις τις κακοτοπιές και να επιβιώνεις “λάθρα”, άσχετα αν αυτό σημαίνει ότι έτσι ξεθεμελιώνεται η εθνική υπόσταση και χανεται η εθνική αξιοπρέπεια - φιλότιμο. Μην εκφράζεσαι, μην εκτίθεσαι, δεν είναι εποχή για ηρωισμούς, μην θίγετε τα κακώς κείμενα. Φράσεις γνωστές που συνόδευαν την αγωγή των Ελλήνων για σειρά ετών.
Στον ελληνικό μεταπολεμικό κόσμο της τέχνης, της επιστήμης και της πολιτικής είναι σύνηθες να “εφευρίσκονται” και να αναδεικνύονται ψευδοπροβλήματα-θέματα που μπορούν να προσφέρουν και να συντηρήσουν μιά διαρκή παρουσία ατόμων και ομάδων στην επικαιρότητα.
Απώτερος στόχος των δημιουργών τέτοιων πλαστών καταστάσεων είναι η ανώδυνη μακροημέρευση και η επιβίωση με όχημα μιαν “αφελή” άσκηση της τεχνης, της επιστήμης και της πολιτικής. Οι ούτω πώς διάγοντες είναι τα επιτυχημένα λαθρόβια της νεοελληνικής κοινωνίας.
Η συμπεριφορά των λαθρόβιων είναι γενικώς αγελαία. Συνωθούνται, συναγελάζονται και αλληλουποστηρίζονται με κοινό στόχο να επιβιώσουν ως αγέλη διότι γνωρίζουν την αδυναμία τους να εκπληρώσουν ατομικά ονομαστικούς στόχους. Κατά βάθος, είναι οι εχθροί της εξελιξης διότι καλλιεργούν συστηματικά τον τρόμο για το αβέβαιο μέλλον και αντιμάχονται οτιδήποτε δημιουργικά ξεχωρίζει.
Μόλις περιέγραψα την λειτουργία πλείστων όσων επιτροπών, συνελεύσεων και αρκετών συλλογικών διοικητικών οργάνων. Αν επισκεφθείτε τα γραφεία συνδικαλιστικών οργανώσεων θα συναντήσετε τα επαγγελματικά στελέχη, με άφθονο ελεύθερο χρόνο, που τους εξασφαλίζει η φαύλη νομοθεσία της δημόσιας αντιμισθίας προκειμένου να απεργάζονται εκόντες-άκοντες την αναποτελεσματικότητα και την εξευτελιστική λογοδοσία που βιώνει η ελληνική κοινωνία σήμερα.
Για να γίνει κατανοητή η επισήμανση, δίνονται σχετικά παραδείγματα:
Στον κόσμο της πολιτικής: Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η “σοσιαλμανία” ως πρακτική, που θεώρησε ότι τα γρανάζια του κρατισμού θα συνεχίσουν να μεταδίδουν την κίνηση σε ένα αποτυχημένο συστημα, αενάως. Στην ουσία επρόκειτο για εξόφθαλμο ουτοπικό παραλογισμό, πλήν όμως αποτέλεσε εύκολη μέθοδο πολιτικής επιβίωσης. Όλοι γνώριζαν ότι το “τέλος” ερχεται, αλλά υπολόγιζαν ότι η βόμβα θα σκάσει στα χέρια του επόμενου.
Στον κόσμο των πανεπιστημίων: Το κύκλωμα “κόμματα - παρατάξεις - νεποτισμός - καταλήψεις”, ιπτάμενοι - επιχειρηματίες καθηγητες, έχουν διαμορφώσει ένα μοναδικό σύστημα λαθρόβιων καταστάσεων, που πραγματοποιούν ακωλύτως “δουλειές” στην πρωτεύουσα, ενώ οι φοιτητές συναντώνται με ραντεβού αν και εφ όσον έχουν την καλή τύχη να προλάβουν το αεροπλάνο που μεταφέρει δίκην επιτροπών τους καθηγητές στα περιφερειακά πανεπιστήμια για μια σύντομη συνάντηση με τους φοιτητές. Η λαθραια αυτή κατάσταση των πανεπιστημίων βολεύει την ομάδα, όχι ομως τους πολλούς. 'Αλλη μια συνωμοσία σιωπής και αγελαίας συμπεριφοράς.
Η μεθοδολογική τεχνητή οριοθέτηση περιοχών της τέχνης και της επιστήμης αποτελεί άλλη μια στρέβλωση όπου παρουσιάζονται οι επιστήμονες ως οικοπεδούχοι με οριοθετημένα τα πλαίσια της επιστήμης.
Στην αρχιτεκτονική κοινότητα για παράδειγμα, για λόγους επαγγελματικής παρουσίας – και ακαδημαϊκής εξέλιξης- διάφορες σύνθετες, πλην θεμελιώδεις αρχιτεκτονικές έννοιες, οπως το “τοπίο”, ανάγονται εσχάτως και εντέχνως σε ειδικότητα. Αρχιτεκτονική δεν υπήρξε ποτέ εκτός τοπίου. Με αυτό διαλέγεται, αυτό αλλοιώνει, βελτιώνει συπληρώνει κ.ο.κ, αλλά: το να αναζητά κανείς την αρχιτεκτονική εκτός τοπίου, και μάλιστα μέσω ιδιαίτερης σπουδής, αποτελεί ατόπημα.
Η αγωνιώδης καθημερινότητα τον τελευταίο καιρό, έχει λειτουργήσει ως καταλύτης στην τώρα πια, απελπισμένη χρήση όλων των παραπάνω “μεθοδολογικών” εργαλείων για “λάθρα” επιβίωση στη νεοελληνική κοινωνία των μετα-πέτρινων χρόνων. Στον τόπο όμως πια, δεν υπάρχει χώρος για αφελείς ή λαθραίες συμπεριφορές. Ζούμε ένα τέλος μιας εποχής. Πρέπει οι επόμενες μέρες να είναι καλύτερες.

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα http://www.e-archimedes.gr